Het station van Paris-Nord is een beetje te vergelijken met dat van Antwerpen-Centraal.
Het enige verschil is dat er enorm veel gangen zijn naar de verschillende parkings, en je goed op pijlen moet letten, anders loop je gegarandeerd verloren.
Wij kunnen het weten, want op zoek gaan naar een toilet is een hele opdracht. Bleek dan uiteindelijk dat ze aan de andere kant gelegen was. Je moet het maar weten.
We hebben zo in elk geval ontdekt dat je heel veel parking hebt aan het station.
Na onze tussenstop te maken, kon Inge het plan van de metro eens bovenhalen, en kijkenwelke metro we moesten nemen om naar het hotel te gaan.
Gelukkig kon ze daar nog vrij goed aanuit, en vonden we de juiste metro nogal vlug.

Nog een verschil met België: je hebt in Parijs metrokaarten voor drie dagen. Zouden ze hier ook moeten doen.
Die kochten we dan, en dan het systeem gaan uitzoeken, want dat is ook heel anders dan bij ons.
Toen onze kaartjes ingevuld waren (voor zover dat moest), konden we de juiste ingang gaan zoeken.
Daar stonden we plots voor een heel ingenieus systeem om zwartrijders tegen te houden: je moest je kleine kaartje in een gleufje steken, dat er iets verder weer uitkwam.
Dan moest je door een poortje lopen, en klaar was kees.
Gelukkig kwam er net een toerist van de andere kant, die zo vriendelijk was om ons het systeem uit te leggen. Anders hadden we daar nog wel eventjes gestaan denk ik.

Na de juiste metro genomen te hebben, en aan het juiste station af te stappen, konden we, na het bovenkomen, een andere kaart bovenhalen om te zien waar het hotel gelegen was.
Zoals Inge zelf zegt kan ze redelijk goed kaartlezen, en dat kan ik alleen maar bevestigen, maar ze heeft een hekel aan pleintjes. Dan kan ze zich moeilijk oriënteren.
Ik vond dat het nog goed meeviel.

We vonden het hotel redelijk vlug, want het lag vlak bij het metrostation.
Daar mochten we onze valiezen even achterlaten, maar nog niet oonze kamer betreden.
Daarvoor moesten we nog twee uurtjes wachten.

Na verlost te zijn van die zware bagage, konden we een plaats zoeken om ons lunchpakket, op te eten, dat we van België hadden meegebracht.
We besloten om op zoek te gaan naar een park dat we iets verderop gevonden hadden.
Daar zochten we ons een plekje in de schaduw, want de zon brandde enorm hard.
 
Hetgeen enorm opviel was dat er bijna geen wandelaars waren in dat park, alleen joggers.
Het was blijkbaar het uur van de sportievelingen. Goed gek om met die warmte te gaan joggen.

Na onze boterhammen op te hebben, konden we weer richting hotel om onze kamer in beslag te nemen.
Eventjes verfrissen, en op naar de Eiffeltoren. Dat werdt onze eerste stop.

Het netwerk van openbaar vervoer in Parijs is uitzonderlijk goed en groot. Je graakt echt overal en vrij vlug.
Je verliest enkel wat tijd met het overstappen van de ene op de andere metro. Het is echt een netwerk van honderden gangen.
Het lijkt wel of je in een molshol terechtkomt.
Zo trokken we dus naar de plaats voor de Eiffeltoren.
Aangekomen mochten we nog wel een stukje te voet doen.
Zo passeerden we langs het ministerie van justitie. We weten meteen waar de Fransen hun geld in steekt.
Het gebouw was enorm, wat zeg ik: immens.
 
Daar konden we ook al iets meer kennismaken met de drukte van Parijs.
Hoewel het eigenlijk, tijdens heel onze trip, nog goed meeviel. Iedereen heeft het altijd over de drukte in Parijs, maar dan kan het bij ons drukker zijn hoor.
Natuurlijk is het op de zeer toeristische plekjes drukker, maar dat is hier niet anders.

Aangekomen aan de Eiffeltoren hadden we de keuze tussen de lift of de trap.
We besloten de trap maar te nemen. Die rij was korter, en het kostte minder.
Na het aanschuiven kon onze trappentocht beginnen.
 
Toen we op de eerste verdieping aankwamen, hadden we al meer dan 300 trappen achter de rug. Tijd om even uit te rusten dus.
De hitte speelde natuurlijk ook een grote rol in die vermoeidheid. Het zweet brak me uit,
en niet van het uitzicht of de hoogte. Daar heb ik niet echt last van. (Hoewel ik toch hoogtevrees heb.)
'k Vertrouwde mijn fototoestel toe aan Inge, die wat mooie foto's maakte terwijl ik met de videocamera in de hand wat bewegende sfeerbeelden schoot.
Zo gingen we de hele verdieping eens rond, en zette onze tocht naar verdieping 2 verder.
Daar herhaalde we hetzelfde ritueel na ongeveer zo'n 640 trappen gedaan te hebben.
 
Toen we naar étage 3 wilden, bleek dat we de lift toch moesten nemen.
Hiervoor moesten we dan nog eens bijbetalen ook. Stelletje afzetters.
Enfin, we konden natuurlijk gaan aanschuiven.
Dit duurde een hele poos, en Inge dacht zelfs dat we in de verkeerde rij stonden.
Dat bleek dan nog te kloppen ook. Gelukkig waren we niet de enige die zich vergist hadden.
Toen we aan de controle kwamen, mochten we door een deur (verboden toegang) naar buiten, ons kaartje kopen en langs dezelfde deur terug naar binnen.
Gelukkig hield de man het goed in de gaten, en herkende hij ons nog. Zo kon hij teken doen aan de andere mensen dat we voor mochten.
Zo hoefden we toch niet heel de weg opnieuw af te leggen.
 
De lift voerde ons dan dadelijk naar de top. Zelfs in de lift kon je van het uitzicht genieten, want het was zo'n panoramisch ding.
Boven deden we dan terug ons rondje met e camera's.
Dit was echter binnen, en we konden nog een stage hoger terug naar buiten. Daar nog eens ons toerke, en terug naar beneden.
Terug de lift naar verdieping 2, en dan de trappen weer naar beneden.

Beneden zetten we ons nog eventjes op een muurtje, 'k trok nog enkele foto's, probeerde op een sneltempo even te recupereren, en we zette onze toch verder.

Onze tocht ging weer richting hotelbuurt.
We moesten natuurlijk iets zoeken om te eten. Dit vonden we dan uiteindelijk, zochten een plekje en Inge kon beginnen aan het ontcijferen van de franse menukaart.
Zij bestelde zalm, en ik een Filet Pure met frietjes.
Ons eten stond een goede vijf minuten later voor onze neus, en dat was aan mijn eten te merken dat we het zo vlug kregen.
Het vlees was langs de buitenkant verbrand, en binnen helemaal niet klaar. 'k Had nogthans goed doorbakken gevraagd.
Ook de eerste en laatste keer dat we ginder gingen eten.

Na het eten gingen we op zoek naar een winkeltje om wat drinken te halen.Dat kan je ginder beter doen, want een terrasje is niet betaalbaar.
We paseerden nog vlug eventjes in het hotel, en gingen de andere kant op om de buurt een beetje te ontdekken.
Daar maakten we een avondwandeling langs de Seine.
Daaruit bleek dat Parijs 's avonds ook enorm leeft. Aan de oever zaten verschillende mensen te praten, te schaken of te petanken.
De themperatuur was nog enorm aangenaam, en daar liepen we dan.
We voerde wat gesprekken, en genoten, genoten, genoten.
Daarna trokken we terug richting hotel waar we ons tegoed deden aan een heerlijk verfrissende douche, en kropen onder de wol.
Op naar dag twee.

Om halfacht liep het wekkertje af, en we konden ons klaar maken om aan de ontbijttafel te gaan.
Een kannetje koffie, een glas fruitsap, een stuk stokbrood en een croissant, daaruit bestond ons ontbijt.
Het brood en de croissant waren niet meer van de verste, maar jah, we zaten dan ook niet in een luxehotelletje.
Na het ontbijt nog even naar de kamer, en beslissen wat we gingen doen.
'k Stelde voor om het Louvre even te gaan bekijken. Daar heb ik zelf niet veel aan, maar 'k kon dan toch zeggen dat ik in het Louvre geweest was.
Dit deed ik hoofdzakelijk voor Inge. 'k Denk wel dat ze er van genoten heeft.

Na de nodige metro's weer te nemen, kwamen we aan een immens plein. Dit plein helemaal omgeven door het immense Louvre.
'k Denk als je heel het museum wil zien, dat je toch minstens twee dagen nodig hebt.
Wij hebben het beperkt tot twee uur en half.
 
Over hetgeen we in het Louvre allemaal bekeken hebben kan ik jullie niet veel vertellen natuurlijk.
Maar een bezoekje aan de Monna Lisa mocht niet ontbreken. En hoe goed de mensen luisteren zeg.......er werdt gevraagd geen foto's
te nemen, maar aan de Monna Lisa hoorde je niets anders. Er stond wel iemand om dat te controleren, maar wat kan die man doen?
Enkel als hij zag dat je er meerdere probeerde te nemen, werd hij echt kwaad.
"Ze zijn veel mooier als je ze koopt", zei hij.
Maar dan kan je nog niet bewijzen dat je er geweest bent, en kan je er niet zelf bij op staan.

Van het Louvre ging onze tocht verder naar de Champs Elysee. Niet veel te zien, buiten wat winkels, maar jah.
Daar hebben we dan gelunched, en even doorgestapt tot aan de Arc du Triomphe. Die hebben we dan van op afstand gefotografeerd en gefilmt.
Daar was het me ook ietsje te druk, en 'k was blij dat we onze tocht verder zette.

Van de Arc Du Triomphe ging het dan verder, terug richting Eiffeltoren.
Daar gingen we een afvaart van de Seine doen. We hadden voor een bepaalde maatschappij een kortingsbon, dus die moesten we dan toch gebruiken, niet waar.
Deze boottocht duurde ongeveer een uurtje, en je voer langs alle bezienswaardigheden.
Hier maakte ik dan handig gebruik van om nog wat te filmen.
 
Op de boot zelf was alles goed van uitleg voorzien. Aan je zelteltje hing een apparaatje dat je tegen je oor moest houden,
waar uitleg over alle bezienswaardigheden door klonk. Dit dan nog is in acht verschillende talen. Keus genoeg dus.
Inge vertelde me wat er te zien was, en ik moest alleen de camera maar richten.

Toen onze boottocht achter de rug was, konden we terug op zoek gaan naar een eetplaats.
Dit deden we terug in de buurt van ons hotel. Nu gingen we enkel de andere kant eens verkennen.
Toen we iets gevonden hadden, en we door de openstaande deur naar binnen gingen, werden we er op gewezen dat ze eigenlijk nog niet open waren.
Waarom zet je dan in hemelsnaam je deur open?
Wat ook zo grappig was, was dat die kelner dadelijk Engels probeerde te spreken.
Blijkbaar zien ze daar goed dat je een toerist bent.
Maar een Fransman die Engels spreekt.....hihi
 
Op naar het volgende restaurantje dan maar. Daar bestelden we allebei een lasagne en een dessertje.
Dat dessert had ik beter niet gedaan, want de misselijkheid sloeg me om de oren.
Dit hield me echter niet tegen om onze avondactiviteit te doen.
Eerst nog eventjes langs het hotel om even rustig te bekomen, en dan op naar Mon Martre.

In Mon Martre kwamen we uit de metro, terug op een pleintje. Dat is blijkbaar typisch voor Parijs: een metrostation uitkomen op een plein.
Daar lag het typische stuk van Mon Martre: de Moulin Rouge.
 Daar zijn we natuurlijk niet binnen gegaan. Dat is niet te betalen.
 
Omdat ik me niet erg lekker voelde, kon ik geen ellelange wandelingen meer maken, en dus hebben we daar niet erg veel kunnen bekijken.
Op het plein kon je een treintje nemen, en we besloten om dat dan maar te doen. Die reed langs alle dingen
die er te zien zijn in Mon Martre. Dan hadden we dat toch gehad.
Het was ook al vrij laat, en dus konden we sowieso al niet veel meer bekijken.
 
Tijdens de treinrit probeerde ik wat te filmen, maar dat was zo goed als onmogelijk.
Het treintje hutste van hier naar daar, en om dan je camera recht te houden is niet echt simpel.
De treinrit duurde zo'n klein halfuurtje.

Daarna besloten we maar terug naar het hotel te trekken.
Eerst nog even naar de oevers van de Seine om nog wat foto's te trekken, en dan gaan slapen.
Eerst nog een kleine voorraad drinken opdoen, en dan nog eventjes een frisse douche.
Het bedje kwam in elk geval als geroepen, want ik was doodop.

Dinsdag bleven we dan liggen tot kwart over acht, namen terug een lekkere douche, en gingen naar beneden voor het ontbijt.
Daarna maakten we onze koffer terug klaar, en konden we richting garre Paris-Nord.

Terug de Thalys op, waar de controle veel strenger was ten opzichte van België.
Aan elke deur stond iemand die je ticket controleerde, en die je welkom heette.
Zij wezen je dan je plaats, en onze tocht kon terug beginnen.

Zo, dit was een beetje onze citytrip naar Parijs.