Er werd ons prachtig weer voorspeld en wij dus 's vrijdagmorgen in alle vroegte met twee auto's vertrokken richting zuiden. Eens op Frans grondgebied was het uitkijken om niet geflitst te worden, maar tegen de middag waren we allezeven gearriveerd in La Défence, het financiële centrum van Parijs, een wijk met immense wolkenkrabbers en imposante, supermoderne kantorenbuildings. Ons verblijf lag op de veertiende verdieping van het appartement "Pierre & Vacances", met een verbluffend uitzicht over de Franse hoofdstad. De Eiffeltoren, Tour Montparnasse, Mont Martre,.... We moesten ons appartement niet uit om dit alles te bewonderen. Na te zijn bekomen van het uitzicht, zijn we de buurt gaan verkennen. La Défence is nog maar recentelijk gerenoveerd: wat vroeger een echte krottenwijk was, is nu een hypermoderne zakencentrum. De buildings die je er ziet zijn van geen historische waarde maar zijn daarom zeker niet minder indrukwekkend dan de 'klassieke' bouwwerken in Parijs. Zo is er l'Arche, een kantoorgebouw in de vorm van een boog, zo groot dat de Notre Dame onder de boog zou passen (zullen ze wel een serieuse kraan nodig hebben).

Parijs is ook gekend vanwege zijn uitgekiend metronet en daarom leek het ons verstandiger onze wagens in de garage te laten staan en ons drie dagen lang per metro te verplaatsen.

Daarom kochten we ieder een metro-abonnement voor drie dagen en zijn we d'er maar meteen aan begonnen: een ritje tot aan het Louvre. We maakten dan een leuke wandeling, waar we al vele Parijse bekenden tegenkwamen: Place de la Concorde (met de obelisk uit Luxor), Les Tuilleries, de Champs Elysées, waar we een eerste halt hielden en ons konden vergewissen van de prijselijke cola's, en de Arc De Tromphe, waar we de metro terug namen richting La Défence. Wat blijkbaar even klassiek is als de clochards op het voetpad, zijn de muzikanten die hun kunsten komen tonen in de metrostellen. Wij mochten vandaag genieten van een optreden van Léon Accordéon en Martin Violin. Eens terug thuis werd het tijd om de 'pot' te maken en te bereken wie wat had voorgeschoten (abonnement, cola,...). Na een uurtje (!) rekenwerk was het spoeien om nog tijdig in de "Champion" te graken. Daar werd al gauw beslist om een 'kaaw plakke' te maken vanwege de goede herinneringen op ski-vakantie. Na het eten hadden de mannen nog zin om een 'stapke' te placeren. In de verste omstreken echter geen kroeg te bespeuren (Parijs is niet Antwerpen), maar uiteindelijk toch na eindje stappen een bar tegengekomen. Ondanks het late uur was het nog altijd terrasjesweer, dus wij gezeten. Komt dien garçon naar ons en zegt:"Le café est fermé pour l'instant." Bleek dat net de electriciteit uitgevallen was. Alleen vreemd dat het binnen stampvol zat en alle lichten brandden. Wij dus buitengebonjourd en op zoek naar een volgend café. Daar bleek alles electriciteitsgewijs wél in orde en waren wij dus terug gezeten. Stijn bestelde een Hoegaerden (Oekarde) en hij kreeg er zowaar een echt Hoegaerden-glas en bijhorend citroentje bij. Wij voelden ons dus al wat meer op ons gemak, maar dat duurde niet lang. Binnen in het café onstond enige commotie toen een 'lichtjes' dronken vrouw met harde hand buiten werd gezet door een ober en de patroon. Beiden droegen haar buiten en haar man schaamde zich dood. Eens de vrouw op beide voeten stond, sprong ze naar ons tafeltje en wilde Thierry's Perrier pakken om ermee te smijten. Dat was zonder onzen beer gerekend, want die sprong recht en pakte zelf zijn drankje vast. De vrouw schrok even van Thierry's gestalte en werd terug overmeesterd door de patron en de ober, die haar verder de straat in wegdroegen. Na nog wat schermutselingen daar konden ze de vrouw toch overhalen met haar man in de auto te stappen. De ober kwam ervan af met een gescheurd hemd en enkele beten. Het spektakel was voorbij, dus wij ook maar naar huis. Parijs is ook gekend vanwege zijn uitgekiend metronet en daarom leek het ons verstandiger onze wagens in de garage te laten staan en ons drie dagen lang per metro te verplaatsen. Daarom kochten we ieder een metro-abonnement voor drie dagen en zijn we d'er maar meteen aan begonnen: een ritje tot aan het Louvre. We maakten dan een leuke wandeling, waar we al vele Parijse bekenden tegenkwamen: Place de la Concorde (met de obelisk uit Luxor), Les Tuilleries, de Champs Elysées, waar we een eerste halt hielden en ons konden vergewissen van de prijselijke cola's, en de Arc De Tromphe, waar we de metro terug namen richting La Défence. Wat blijkbaar even klassiek is als de clochards op het voetpad, zijn de muzikanten die hun kunsten komen tonen in de metrostellen. Wij mochten vandaag genieten van een optreden van Léon Accordéon en Martin Violin. Eens terug thuis werd het tijd om de 'pot' te maken en te bereken wie wat had voorgeschoten (abonnement, cola,...). Na een uurtje (!) rekenwerk was het spoeien om nog tijdig in de "Champion" te graken. Daar werd al gauw beslist om een 'kaaw plakke' te maken vanwege de goede herinneringen op ski-vakantie. Na het eten hadden de mannen nog zin om een 'stapke' te placeren. In de verste omstreken echter geen kroeg te bespeuren (Parijs is niet Antwerpen), maar uiteindelijk toch na eindje stappen een bar tegengekomen. Ondanks het late uur was het nog altijd terrasjesweer, dus wij gezeten. Komt dien garçon naar ons en zegt:"Le café est fermé pour l'instant." Bleek dat net de electriciteit uitgevallen was. Alleen vreemd dat het binnen stampvol zat en alle lichten brandden. Wij dus buitengebonjourd en op zoek naar een volgend café. Daar bleek alles electriciteitsgewijs wél in orde en waren wij dus terug gezeten. Stijn bestelde een Hoegaerden (Oekarde) en hij kreeg er zowaar een echt Hoegaerden-glas en bijhorend citroentje bij. Wij voelden ons dus al wat meer op ons gemak, maar dat duurde niet lang. Binnen in het café onstond enige commotie toen een 'lichtjes' dronken vrouw met harde hand buiten werd gezet door een ober en de patroon. Beiden droegen haar buiten en haar man schaamde zich dood. Eens de vrouw op beide voeten stond, sprong ze naar ons tafeltje en wilde Thierry's Perrier pakken om ermee te smijten. Dat was zonder onzen beer gerekend, want die sprong recht en pakte zelf zijn drankje vast. De vrouw schrok even van Thierry's gestalte en werd terug overmeesterd door de patron en de ober, die haar verder de straat in wegdroegen. Na nog wat schermutselingen daar konden ze de vrouw toch overhalen met haar man in de auto te stappen. De ober kwam ervan af met een gescheurd hemd en enkele beten. Het spektakel was voorbij, dus wij ook maar naar huis.